Poriam anar querre d’èrba dei rats. Son pas tant luenh qu’aquò finalament lei pesseguiers. Pamens avèm lo temps de partir barutlar dins de país exotics, avèm encara ren fach au jardin. Anem veire un pauc ma tèrra… Entre lo polaier e lo bassin, davant la muralha i aviá un pichòt ròde amé una gròssa mata d’estragon. Es dins aqueu pichòt ròde que samenave mei falhòus quora la memei lei sieu, mei peses tabèn, e que plantave ma botura de poma d’amor. A cha pauc ganhave un pauc de tèrra sota l’estragon, lo talhave, i mastrolhave lei racinas. Talament qu’un jorn lo derrabère en plen. Aquí aviáu enfin un bèu jardin de au mens… un metre carat. Lo mai es que a costat fasiá trenta ans, belèu mai, que lei galinas cagavon e qu’un pauc d’aquèla tèrra negra degolava dins ma tèrra. En mai d’aquò lei fuelhas dau tilhòt s’amolonavon ‘quí tot l’ivern quora la bisa revolunava. Segur qu’èra bèu mon jardin. Mai davant lo bassin, just a costat, una puta de tepa de grame ! Aquò coma salopariá ! Enfin de tot biais veniá pas trop m’embestiar sus mei tèrras. Deviá aguer comprés, lo tipe, que l’auriáu pas laissat faire. Mai perqué cònte aquò ieu ? A òc, es perqué me siáu dich qu’a publicar de causas sus lo net, valiá autant parlar de causas importantas.

Advertisements